ม้าลายกระป๋อง

นานมากจนลืมว่ามันเริ่มตรงไหน
นานจนลืมว่าเรื่องมันไปถึงไหนแล้ว
จะลืมทีไรมันก็นึกขึ้นมาได้ทุกที
แล้วทีตอนไม่ลืมนี่ดันชอบลืมทุกที
แล้วมันจะเป็นยังไงต่อไปฟะเนี่ย…

ถ้าวันพรุ่งนี้ยังไม่หายสนิทก็จะเป็นการป่วยครบรอบหนึ่งอาทิตย์พอดี เย่

ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว….
วันนั้นเป็นวันเสาร์และที่สำคัญคือเป็นวันวาเลนไทน์ซะด้วย
วันที่คนค่อนโลกถือว่าเป็นวันแห่งความรัก
คู่รักกันก็พากันเดินเฉิดฉายไปมา ส่วนเรามีรึที่จะพลาด
วันสำคัญเช่นนี้มีรึที่จะพลาด ก็เลยนั่งทำงานอยู่ที่บ้านซะเลย
ทำไปอู้ไป ระหว่างนั้นเริ่มครั่นเนื้อครั่นตัวยังไงไม่รู้
ตอนแรกจะว่าเป็นอาหารของวันวาเลนไทน์ก็ไม่น่าจะใช่
ตกเย็นได้เรื่องเลย เจ็บคอซะงั้น…

แต่ไอ้เจ็บคอนี่ถ้าย้อนไป มันน่าจะเริ่มมาจากการกินมาม่ากระป๋อง
ด้วยความที่ไม่อยากเสียเวลาทำไรวุ่นวาย เลยกินมาม่านี่แหละง่ายดี
กินมาม่าเสร็จเกิดอาการระคายคอมากๆ ซัดน้ำยังไงก็ไม่หาย
เลยเริ่มเจ็บๆคอจนถึงตอนเย็น พอมือปุ๊บหัวเริ่มมึน
วันอาทิตย์นี่ได้เรื่องเลย ไข้ขึ้น ทำห่าไรไม่ได้นอกจากนอน
วันจันทร์ยังมึนอยู่แต่มีงานต้องส่งเลยฝืนใจ แต่อาการปวดหัวน้อยลงละ
แค่เป็นหวัดกับไอ วันอังคารยังอุตส่าห์ฝ่าฝนออกไปเอาชีทที่โรงเรียน
แถมตอนไปเกือบได้เรื่อง เนื่องจากเดินจะไม่ไหวเลยขับรถเพื่อนไปจอดแถวๆสถานีรถไฟ
ระหว่างทางเจอยัยซิ้มคนนึง แม่งขับได้ระยำมาก ทางที่จะหยุดแม่งไม่หยุด
เล่นเอาเบรกตัวโก่ง เกือบชน โมโหมากๆ
และยิ่งโมโหยิ่งขึ้นเมื่อกดแตรเต็มที่แต่มันไม่ดัง
เพราะไอ้รถรุ่นที่ขับแตรมันเสือกเป็นปุ่มเล็กๆอยู่ข้างๆ
ไอ้ที่กดไปเต็มแรงอ่ะแอร์แบ๊ก…. เหมือนจะด่าแต่ไม่มีเสียง คับแค้นใจโคตรๆ

จะว่าไปนี่ก็เป็นการป่วยครั้งแรกในรอบปีกว่าๆ เลยก็ว่าได้
จริงๆครั้งนี้มันก็ไม่ได้หนักหนามากมาย เมื่อเทียบกับครั้งก่อน
ครั้งก่อนจำได้ว่านอนซมไป 3 วันเต็มๆ ไม่เคยหมดสภาพแบบนั้นมาก่อน
ครั้งนี้แค่นอนแปบๆ ไม่มึนมากแค่ไม่ค่อยมีแรง
อาจเพราะช่วงหลังไปฟิตเนสบ่อยเลยแข็งแรงขึ้นมั้ง
แต่ที่ต่างคือครั้งนี้ไม่มีคนให้โทรไปหา ได้แต่นอนป่วยๆอยู่คนเดียวบนเตียง
เลยทั้งป่วยทั้งเศร้า ชีช้ำกับชีวิต

ช่วงที่ป่วยนี่รู้สึกว่าประสาทสัมผัสลดลงอย่างรู้สึกได้
ทำอะไรก้ช้าไปหมด จะพูดจะเดิน เนิบมาก งานยิ่งไม่ค่อยเดินเข้าไปใหญ่
ตอนนี้ก็หวังว่าพรุ่งนี้จะหายสนิท นั่งซัดน้ำกับนอนเยอะๆ นอนตีสี่ตื่นสิบโมง
เฮ้ออ… เอาวะ ชีวิตมันต้องสู้สินะ บ่นไปมันก็เท่านั้น
สู้โว้ยยย!!!

เพิ่งถอยมือถือใหม่มาได้ไม่นาน
หลังจากที่เครื่องเก่าเน่าแล้วเน่าอีก
มีก็เหมือนไม่มี เพราะโทรหาใครหรือใครโทรหาก็ไม่ค่อยจะติด
หลายคนก็ทักว่าเมื่อไหร่จะเปลี่ยนมือถือ ไอ้เราก็บ่ายเบี่ยงไปเรื่อย
จนถึงวันนึงที่ท่าจะไม่ไหว สัญญาณแม่งหายไปไหนหมดไม่รู้
เลยตัดใจสั่งเครื่องใหม่มาซะ

โทรศัพท์เครื่องเก่าที่ใช้นั้น รวมเวลาที่ใช้มาก็ราวๆ 4-5 ปีได้ละมั้ง
ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยได้ใช้โทรศัพท์โทรหาใครมากเท่าไหร่นัก
และด้วยความที่เป้นคนไม่ชอบคุยโทรศัพท์เท่าไหร่นัก เลยไม่ค่อยอยากจะคุยนานๆเข้าไปอีก
เลยเป็นเหตุผลที่ลังเลนานว่าจะซื้อเครื่องใหม่ดีหรือไม่

นอกเหนือจากการโทรออกเป็นครั้งคราวแล้ว ส่วนมากผมจะใช้ส่งข้อความผ่านมือถือซะมากกว่า
ใช้ไปใช้มามันก็คือเพจดีๆนี่เอง บางครั้งส่งข้อความตอบโต้กับเพื่อน
ตอบไปตอบมา ยังคิดเลยว่าโทรไปคุยเลยจะเร้วกว่ามั้ย

แต่ประเด็นที่สำคัญคือโทรศัพท์ในเครื่องเก่านั้นมีข้อความมากมาย
บางข้อความเก่านานนับหลายปี แต่เมื่อเอามาอ่านทีไรก้ทำให้อมยิ้มได้ทุกครั้ง
เรื่องราวมากมายที่ปะติดปะต่อผ่านทางข้อความ
ข้อความมากมายที่รวมตัวกันเป็นเรื่องราวที่ผ่านไป

“ในวันที่ฉันไม่มีใคร เปิดอ่านข้อความเก่าๆ ช่างมีความหมายจากวันนั้น
คือความห่วงใยที่เธอให้ฉัน ข้อความเหล่านั้น ที่เธอคอยส่งมา

ให้ฉันได้รับรู้ ให้ฉันนั้นได้มั่นใจ ไม่มีสิ่งไหนที่จะลึกซึ้งถึงคุณค่า
ผ่านมาจากถ้อยคำนั้น ผ่านมาจากสายตาฉัน และสิ่งๆนั้นบอกฉันให้รู้ตลอดมา…”

ตอนนี้ใช้มือถือเครื่องใหม่ ข้อความที่อยู่เครื่องเก่าก็ไม่สามารถเอามาเปิดดูได้อีก
คงต้องรอรับข้อความใหม่ๆที่ไม่มีเหมือนเก่า
เฮ้ออ..

แต่ยังเก็บอันเก่าไว้อยู่นะ

ปล. ทดสอบกล้องมือถือใหม่