ม้าลายกระป๋อง

พรุ่งนี้ฝึกงานวันสุดท้าย
แต่ทำไม..

ทำไม….
ทำไมยังให้งานมาเหมือนว่าเรายังทำต่อเลยฟะ แถมมีการนัดแนะมอบหมายงานชิ้นต่อไปมาให้ซะอีก

เมื่อวานทางออฟฟิศเรียกเข้าไปคุย
ว่ามีแผนยังไงต่อไปในอนาคต ก้คงจะให้ทำต่อแหละ เย่
แต่…
เนื่องจากเรายังไม่จบ ยังเหลืออีกเทอมนึงซึ่งก้เหลือแค่ตัวเดียว
ตามแปลนที่วาดไว้ว่า ลงเรียนตัวเดียว แล้วทำฟรีแลนซ์หรือพาร์ทไทม์ซัก 3 วัน กำลังดี
ทีนี้ปัญหาคือ สถานะในการทำงาน เนื่องจากยังใช้วีซ่านักเรียนอยู่
ก้จะมีปัญหาในส่วนนี้ ทางบริษัทเลยเสนอทางเลือกให้
เช่น ได้หุ้นแชร์ไปแทนจนกว่าจะได้วีซ่า (ซึ่งก้คือตอนจบ)
หรือให้เป้นของแทน เช่น คอมพิวเตอร์ มอนิเตอร์ประมาณนั้น
แต่คิดไปมา เหมือนจะไม่คุ้ม เพราะอยากได้เป้นเงินมากกว่า (งกอ่ะ)
เลยบอกไปอย่างนั้น เขาก้จะลองหาวิธีดูว่าจะทำยังไงได้มั่ง
จริงๆมีอีกวิธีคืิอลงเป้นคลาสไปจะได้ CPT มา แต่เท่ากับเสียคลาสไปเลย
คือเสียตังค์ว่างั้น แต่เทอมสุดท้ายยังอยากลงวิชาเรียนอยู่
กับคิดว่าตังค์ที่ได้ถ้าหักลบกับที่ต้องจ่ายค่าเทอมไปไม่น่าจะคุ้มกันอยู่
การอยู่และทำงานแบบถูกกฏหมายนี่วุ่นวายใช้ได้เลย

มีโอกาสได้ดูหนังเรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้ (จริงๆ ดูเรื่องนี้ก่อนดูเรื่อง Once )
ตัวหนังคงไม่กล่าวถึง เพราะหลายคนคงดูไปตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว แต่ผมเพิ่งได้ดูเอง
ถึงแม้จะเพิ่งได้ดูหนัง แต่ผมเคยได้ยินเพลงนี้มาหลายทีตามคลื่นวิทยุต่างๆ
ตอนนั้นก็ฟังผ่านๆ ไม่ได้อินอะไรมากมายนัก ก็แค่เออ มันก้เพราะดีนะ
จนเมื่อได้ดูตัวหนัง มันทำให้ผมรู้สึกว่าเพลงนี้มันมีความหมายมากมายเพียงใด
” อยากให้รู้ว่าเพลงรัก ถ้าไม่รักก็ร้องไม่ได้ ”

ช่วงชีวิตที่ผ่านมา ผมเริ่มเดินบนทางความฝันมาก็เกือบจะสามปีแล้ว
ตอนที่เริ่มเดินทาง ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าจะต้องเดินบนทางนี้คนเดียว
จวบจนเดินมาได้ครึ่งทาง ผมถึงรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างหายไป
ความฝันที่วาดไว้ตอนนั้น มีใครบางคนอยู่ในนั้น
แต่มาถึงตอนนี้ ตอนที่เดินบนทางนี้คนเดียว
แม้บางอย่างจะไม่เหมือนเดิม ผมเองก็ยังพยายามที่จะเดินไปจนถึงจุดหมายให้ได้

ในบางครั้งก้มีคนผ่านเข้ามาบนเส้นทางนี้
แต่ทุกครั้ง ผมมักจะมองหาใครคนนึงในตัวเขาเหล่านั้นเสมอ
แน่นอนว่า เราไม่มีทางที่จะเจอคนๆนึงในตัวของอีกคนๆนึงได้
การที่ทำเช่นนั้น มีแต่จะทำร้ายทั้งตัวเองและคนอื่น
ผมจึงเลือกที่จะเดินบนทางนี้ด้วยตัวคนเดียวเสมอมา

ตลอดเวลาที่เดินนั้น จะเรียกว่าก้มหน้าเดินก็ว่าได้
เพราะทุกครั้งที่เหลียวมองไปรอบๆ ก็จะพบกับที่ว่าง ที่มันว่างมาซะนาน (ขนาดนั้น)
บางครั้งอากาศที่หนาวเหน็บ ก้ยิ่งทำให้อยากเอามือซุกกระเป๋า แล้วสองเท้าก็จ้ำไปๆให้ถึงฝั่งสักที
บางครั้งก็เหมือนจะหมดแรง อยากนั่งลงแล้วพักตรงนี้
แต่หลายๆอย่างก้คอยย้ำเตือน ให้ก้าวต่อไปข้างหน้าเสมอ
ถ้าเทียบกับโลกเราแล้ว ไอ้เรื่องแค่นี้มันขี้ประติ๋วเดียวเองนี่
ดังนั้นจะมามัวคิดมากไปไม Keep walking เห๊อะ แต่ไม่กินเหล้านะ

เรื่องราวก็เดินของมันไปเรื่อยๆ so so, same same จวบจนไม่นานมานี้
เหมือนมีสายลมพัดเอาความอบอุ่นมาบนทางเดินแห่งนี้
สายลมที่พัดมาจากไหนก็ไม่รู้ แต่หอบเอาแรงใจและแรงกายมาฝาก
สายลมที่ดูงงๆ อาจดูสับสนเล็กน้อย สายลมน้อยๆที่หอบเอาความหวังดีมาให้
แม้ผมจะยังไม่รู้จักสายลมดีมากนัก แต่ผมก็อยากที่จะค่อยๆเรียนรู้และเข้าใจสายลมนั้น
ผมเองก็ไม่รู้ว่าทางข้างหน้า ต่อไปจะเป็นอย่างไร
ท้องฟ้าจะสดใสไปนานแค่ไหน หรือจะมีหมอกหรือควันเพียงใด
รู้แค่ว่า ตอนนี้ เวลานี้ รู้สึกว่าทางที่เดินอยู่มันดูมีสีสันสดใสขึ้นมาทันตา

^_________^